O co w tym wszystkim chodzi? What is it all about?

Siedzimy z kolegą w Cafe Kulturalna. Jest środa, wczesny wieczór, ludzi tłum. Jak gdyby to był piątek, a nie 'mała sobota'. Rozmawiamy o życiu, o ludziach, o związkach. Z ukosa obserwuję pewną parę. On to znany polski aktor starego już pokolenia, ona - jego żona. Jedzą, piją wino, ciągle rozmawiają. Mają oboje na pewno ponad 70 lat, a zachowują się, jak gdyby mieli po 20. 

Ona przechyla głowę na bok, gdy do niego mówi. On patrzy na nią wymownie. Uśmiechają się do siebie zalotnie. Ciągle flirtują. Już pewnie całe życie. A ja myślę sobie "o co w tym wszystkim chodzi? jaka jest tego tajemnica?". Tajemnica tego, żeby być ze sobą tyle lat i wciąż wiedzieć, że to 'to'. Dopijam trunek. A oni wciąż siedzą. 
 

Jak prowadzić z kimś flirt całe życie i nigdy nie mieć dość? Patrzeć zalotnie w oczy, z czasem pozbawione młodzieńczego blasku. Nie wiem. Bo szczęście to jedno, ale to nie wszystko. I można spotkać właściwą osobę i ją stracić. A może nigdy nie jest tak, że się jest pewnym. A trzeba tylko chcieć tak o kimś myśleć? I tańczyć ze sobą zawsze do tej samej melodii. 

We're sitting with a friend at Kulturalna Cafe.  It's Wednesday, early evening, a many people around. Like if it was Friday, not a 'small Saturday'. We talk about life, about people, about relationships. I'm looking at a couple nearby. He is a well-known Polish actor of the old generation already, she - his wife. They're eating, drinking wine, talking all the time. They're both definitely over 70 and behave as if they were 20.

She tilts her head to one side when talking to him. He looks at her meaningfully. They smile at each other in a kittnish way. They flirt all the time. Like whole their life, probably. And I wonder "what is it all about? what is the secret?". The secret to be with someone for so many years and still know that this is 'it'. I finish my drink. And they are still there.
  
How to have a flirt with someone during the whole life and never have enough? Flirtatious look in one's eyes, with time - without youthful glow. I do not know. Because happiness is one thing, but that's not everything. Cause you can meet the right person and lose them. Or maybe it is never a case someone is 'the one'. And you just think so of this very person? And dance with them always to the same tune.

Trash.

Wywalam zawartość szaf i obiektywnie oceniam, czy będę to wszystko nosić. 

Zostawiam trochę ponad połowę. 

Anuluję subskrypcję newsletterów w skrzynkach mailowych, bo wcale nie czytam o zmianach w podatkach ani nie korzystam z ofert zakupów grupowych. Będzie mniej wiadomości, które wyrzucałam do kosza, nawet ich nie otwierając. 

Zaglądam do szuflady, a tam kartki świąteczne i listy sprzed lat. Kiedyś je trzymałam, może przez sentyment, może trochę z żalu za tym, co było. Dzisiaj to tylko zapisane kartki papieru. Także lądują w koszu.

I tak, jak potrafimy (a może nie?) pozbyć się niepotrzebnych, zalegających 

w domu rzeczy, tak często nie umiemy rezygnować z ludzi. A przecież nie dla każdego warto mieć w życiu czas. Bo są znajomości dobre tylko wtedy, gdy ma się lat 20. Są takie, które trwają 2 miesiące. Niewiele z nich przetrwa lata. A tylko kilka - całe życie. 

Bo ciężko przed sobą przyznać, że ten związek dawno się zakończył. 

Że to już wcale nie jest twój przyjaciel, mimo, że jeszcze do ciebie dzwoni. 

A po spotkaniu z pewną koleżanką czujesz, że wracasz do domu całkiem bez energii.

Niektóre drzwi trzeba zamknąć, bo już nigdzie nie prowadzą.

I throw the clothes out of my wardrobe and objectively evaluate whether I'll wear it all. I leave a little more than a half.

I cancel the subscription of newsletters in my mailing boxes, cause I really don't read about changes in tax matters or do not use the offers of group purchasing. There will be fewer messages which I used to throw in the trash, even without opening them.

I look in the drawer and see some Christmas cards and letters from years ago. I used to keep'em, perhaps by sentiment, maybe a little bit of regret for what it was like in the past. Today, it's just some paper. They also end up in the trash.

And so, as we are so able to (or maybe not?) get rid of the unnecessary lingering home things, so often we cannot resign from people. And it's not that we should have time for everyone in our life. Because there're some acquaintances only good when we're 20, there're some that last two months. Few of them survive the summer. A few - life.

Because it's hard to admit that this very relationship has long been dead. That it is not your best friend anymore, although he still calls you. And after meeting this friend you feel that you come home completely powerless.

You need to close some doors, cause they no longer lead somewhere.

O związkach i studiach. On relationships and studies.

Ostatnio zupełnie nie mam okazji do pisania. Bo długi weekend, bo basen, bo urodziny Taty. 

A teraz Warszawa. I tyle miałam przemyśleń, rozmów, i chciałam to wszystko upleść w słowa i zapisać. Ale nie wiem, czy takie myśli, trzymane za długo gdzieś w tyle głowy, analizowane raz i drugi, do których ciągle się wraca....czy się nie przedawniają? 

Wczoraj rozmawiałam z kolegą o związkach. Analizowaliśmy swoje przypadki oraz relacje znajomych. I zadał mi pytanie, czy, mając już jakieś doświadczenia w sprawach damsko-męskich, uważam, że istnieje sprawdzona recepta na dobry związek? Zaśmiałam się, bo o takie rzeczy nie pyta się singla, i odpowiedziałam - zgodnie z prawdą - że nie. Bo taka recepta nie istnieje. 

Mam koleżanki, które spotykają się tylko ze starszymi od siebie przynajmniej o 2 lata, "bo w naszym wieku to jeszcze dzieci i siano w głowie, nie mówiąc już o młodszych". Mam takie, które wybierają ogarniętych życiowo, ale przy tym nie za przystojnych, "bo tacy mają przerośnięte ego i lubią się rozglądać". Itd itd...

Śmieję się sama do siebie, gdy to piszę, bo to wszystko na nic. Nie ma znaczenia, czy ktoś ma lat 20 czy 30, bo znam ogarniętych dwudziesto-paro-latków i zupełnie oderwanych od rzeczywistości czterdziestolatków. Mam wśród kolegów mężczyzn bardzo przystojnych, a przy tym skromnych i takich, którzy mają o sobie ogromne mniemanie. A urodą czy intelektem nie grzeszą. 

Ale rację miał kiedyś mój trochę starszy znajomy. Wmawiał mi, że studia to nie czas na związek. Długi, dojrzały i "na całe życie". Wtedy go nie słuchałam, pukałam się w głowę, gdy mówił, że to czas na szaleństwo. Na poznanie siebie. Na błędy. Bo "na całe życie" zwykle nie kończy się ślubem - może trwać do końca studiów albo krócej. Natomiast studencka sielanka kończy się zawsze wraz z oddaniem legitymacji. Zaś z pierwszym dniem pracy jest już odległym i pięknym wspomnieniem. Oburzeni zapytają: "a miłość? ona jest ważniejsza niż bycie wyluzowanym studentem". Miłość jest najważniejsza. Rzecz w tym, że nie zawsze wybiera dobry moment.

Recently I completely haven't had a chance to write. Because of a long weekend, swimming and Dad's bday. And now - Because of Warsaw. I had so many thoughts, conversations, and I wanted to weave it all into words and save. But I don't know whether such thoughts, kept too long in the back of your head, analyzed again and again, which keep coming back .... don't they just expire?

Yesterday I was talking with a friend about relationships. We analyzed our cases and the ones of our friends. He asked me if, having already some experience in matters of male-female things, I believe that there is a proven recipe for a good relationship? I laughed cause' you don't ask a single about such things, and I answered - truthfully - that there isn't. Because such a recipe doesn't exist.

 
I have girlfriends who date guys at least 2 years older "because men of our age are still children and have hay in their heads, not to mention the younger ones". I have also ones that choose men mature in life, but at the same time not too handsome "because those have oversized egos and love to look around." Etc etc ...

I laugh to myself writing this because it's all for nothing. It doesn't matter if someone is 20 or 30 years old as I know very mature twenty-sth-year-olds and forties that are completely detached from reality. I have very handsome, yet humble, male friends and some who have a great opinion of themselves. Not being rich with beauty or intellect at the same time.

However, a little older friend of mine was right one day. He told me that studies is not a good time for a relationship. Long, mature and "for life". Then, I didn't listen to him, I knocked on the head when he said studies was time for being crazy. Time to get to know yourself. To make mistakes. Because "for life" usually doesn't end with a wedding - it may take until the end of studies or even less. While the student idyll always ends when you give your student ID card back. And on the first day of work this idyll is only a distant and beautiful memory. Outraged will ask: "and what about love? It is more important than being a laid-back student". Love is the most important. The thing is, it dosen't  always choose the right moment.