October '15.

"Tak strasznie za nim tęsknię, że mam już tego dosyć." - powiedziała.

Pokiwałam głową ze zrozumieniem. 
Nie wiem, co gorsze - tęsknić tak mocno, że kłuje w brzuchu...czy też nie mieć

za kim tęsknić wcale. I zamiast dziwnego uczucia w okolicy żołądka, mieć tam pustkę. 

Tego rodzaju pytania nie mają sensu, bo odpowiedzi na nie po prostu nie ma.

***

Piękną mamy jesień. Słoneczną i złotą. 

Dokładnie jak rok temu, pamiętam to dobrze, bo od października mieszkałam 5 miesięcy

w rodzinnym mieście i czasu na obserwację przyrody 

oraz warunków pogodowych miałam aż nadto...

I znowu nie wiem, kiedy minął weekend. 
Sobota była dość leniwa, ale niedzieli jakby nie było wcale. 
A umysł jeszcze nie gotowy na poniedziałek. 
Ruch na ulicy za oknem znowu się nasilił po weekendowym wyciszeniu. 
Bo to czas powrotów - z działek, z Mazur, z Tatr, może znad morza. 
Od rodziców, teściów, może od przyjaciół. 

I każdy ma już w tyle głowy budzik w poniedziałek rano. 
Ale druga myśl, która goni tę pierwszą, to: "Oby do piątku". 

"I miss him so terribly that I'm done." - She said.  I nodded with understanding. I wonder what's worse - to miss somebody so much that your stomach hurts ... or not to have who to miss at all. And instead of a strange feeling in the stomach area, to have a void there. These kinds of questions do not make sense, because the response to them simply doesn't exist.

*** 
We have a beautiful autumn. Sunny and gold.

 Exactly like a year ago, I remember it well because from October I've lived for 5 months in my hometown and had more than enough time to observe nature 

 and weather conditions ...

And again, I do not know when the weekend passed.

 Saturday was pretty lazy, but Sunday - like it wasn't there at all. And the mind is still not ready for Monday. Traffic on the street outside the window again intensified after the weekend slow-down. Because it's time to return - from chalets, from Masuria, from the Tatras, maybe from the seaside. From parents, from in-laws, maybe from friends.

And everyone already, in the back of their heads, have a Monday morning alarm clock. But the second thought, chasing the former one, is: "So let's wait until Friday."

Friday Mood Board

 

 

 

  

 

O [moim] psie. About [my] dog.

Śniło mi się, że znalazłam psa. I był najpiękniejszy na świecie. 

Ktoś go porzucił i przywiązał za smycz do latarni. 

Dzisiaj, gdy wstałam i wyszłam na zewnątrz, szukałam takiego w okolicy.

Nie było. Za to gołębi całe tuziny.
 

Są takie piosenki, które, usłyszane raz, będą z nami przez całe życie. 

Są takie, które dobiją, gdy smutno, samotnie, po prostu źle. 

I są jak kamień w wodę, ciągną na dno. I czujesz ten kamień, jak gdyby we własnym brzuchu.

 Ale słuchasz mimo wszystko.  
 

Ale jest też muzyka dodająca sił. Dobra. Taka, że się chce wstać z łóżka i biec. 

Choć często jest to bieganie tylko w myślach, bo jest 2 w nocy.

*** 

Nie wiem, jak można porzucić zwierzę.

I przywiązać do latarni.

A takie miał śliczne oczy. 

I had a dream that I found the dog. And it was the most beautiful one in the world.
Someone had abandoned it and tied to the street lamp with the leash.
Today, when I got up and went outside, I was looking around to find it in the nearby area. It wasn't there. But dozens of pigeons - yep.

There are songs that, once heard, will be with us for a lifetime.
There are some that shoot, when we're sad, alone, just when everything's wrong.
And they are like a stone into the water, pulled to the bottom. And you can feel this stone, as if it was in your stomach. But you listen to them anyway.

But there is also music that adds strength. Good. Such that you want to get out of bed and run. Although it is often running only in thoughts, because it's 2 in the morning.

***
I can't imagine how can one abandon their pet.
And leave it tied to the street lamp.  

Such beautiful eyes this dog had.