On beauty.

"Paulina, napisz post o tym, że ładnym żyje się lepiej". I tak też zamierzałam zrobić. Myślałam kilka dni, analizowałam "problem". Bo z jednej strony to oczywiste, że dzięki ładnej buzi można wiele zyskać - pan policjant potraktuje nas łagodniej, dostaniemy zniżkę w sklepie, dziecko wyciągnie do nas rączki. A z drugiej strony, to piękno czasem "boli", jak śpiewa w swoim najnowszym singlu "Pretty hurts" Beyonce. Bo takie doklejanie "łatek" jest niepotrzebne. Często za ładną buzią kryje się mnóstwo problemów. Pięknej dziewczynie jest trudniej zyskać sympatię trochę brzydszych koleżanek. Nie mówiąc o tym, że w pracy będzie pracowało się jej dobrze głównie z mężczyznami. 

Tak, o tym można by pisać wiele. Ale - czy warto? Celowo porzuciłam ten lotny temat, któremu mogłabym poświęcić dzisiejszy wpis. Nie będę tu sypać banałami w stylu "Liczy się wnętrze". Pewnie, że się liczy. Ale szukając drugiej połówki, najpierw zwracamy uwagę na wygląd. Bo dobrego serca czy stałości zwyczajnie nie widać...

Więc o co chodzi z tym całym pięknem? Pomysł do napisania o tym, że ładni ludzie mają w życiu łatwiej, podsunęła mi koleżanka. Naprawdę piękna i mądra. Za którą ogląda się ponad połowa mężczyzn na ulicy (sama widziałam!). O której każdy w oczywisty sposób powie, że jest atrakcyjna. Problem w tym, że ona sama tego nie widzi. Komplementuje innych, zapominając o tym, że sama jest wyjątkowa. 

Piękno jest rzeczą względną. Coś, co komuś wydaje się przeciętne, innym bardzo się spodoba. Najważniejsze to polubić siebie. Znać swoje wady i zalety. Umieć dostrzec w sobie, to, co wyjątkowe. Potrafić zaśmiać się z własnych błędów. Cieszyć się sukcesami. Być świadomym siebie - ale nie próżnym. To trudna, ale niezwykle cenna cecha, której nabiera się z wiekiem. I gdy ktoś powie Ci szczery komplement, po prostu podziękuj. Bo to właśnie jest piękne.

 

 

"Paulina, write a post - pretty people have a better life" And so I was going to do. I 've been thinking on it for a few days, analyzing the 'problem'. Because, on the one hand, it is obvious that with a pretty face you can gain a lot - a cop will treat you gently, you'll get a discount at the store, a child will pull its hands to you. On the other hand, this beauty sometimes "hurts" - as, in her latest single "Pretty Hurts", sings Beyonce. Such sticking of "patches" is unnecessary. Often this pretty face covers a lot of problems. And it is harder for a beautiful girl to gain a sympathy of uglier girlfriends. Not to mention the fact that at work it will be better to co-operate rather mainly with men.

Yes, you can write a lot about that. But - is it worth it? I deliberately abandoned this volatile topic that I could dedicate today's post to. I will not throw platitudes like "What matters is inside." Sure, that counts. But searching for the one, we first pay attention to one's appearance. Because you simply cannot see a good heart or stability ...

So what's with all this beauty? The idea to write about the fact that pretty people have an easier life was given to me by a girlfriend. Really beautiful and smart one. Watched by more than a half of men in the street (I saw it myself!). About which everybody would clearly say 'attractive'. The problem is that she doesn't see it herself. Complementing other people, she forgets that fact that she is unique.

Beauty is a relative thing. Something that seems to be mediocre for one, others would really like. The thing is to like yourself. Know your advantages and disadvantages. To be able to see what's unique in you and to laugh at your own mistakes. Enjoy success. Be aware of yourself - but not to be vain. It's difficult, but extremely valuable feature, which is learnt with age. And when someone tells you a sincere compliment, just thank. Because that's what is beautiful.

Pics from tumblr.com

Vidoe from youtube.com

Dlaczego ludzie piszą blogi? Why do people write blogs?

Dlaczego postanowiłam pisać blog? Po co ludzie siedzą przy komputerach i, klikając w klawiaturę, obnażają nie tylko siebie, ale i swoje najskrytsze myśli? 

Dla jednych blog stanowi odskocznię od codziennego życia - tacy ludzie - na co dzień odziani w krępujące ich ruchy garniturki lub inne ubrania "do pracy", nie mogą, a często nie chcą pokazać swej prawdziwej natury. I tak, biurowa "Żelazna Dama" po powrocie do domu zamienia się w pasjonatkę kuchni francuskiej, o czym informuje cały świat, pod pseudonimem - oczywiście. Cichy informatyk, programista, odziany w kraciastą flanelową koszulę, na swoim blogu poświęconym ogrodnictwie, zdradza sekrety uprawy pelargonii. 

Niektórzy blogerzy widzą w blogu źródło zarobkowania. Im więcej kliknięć, tym chętniej reklamodawcy zamieszczają na takich stronach propozycje zakupów w sklepach internetowych. Nie widzę w tym nic złego, o ile rzeczywiście blog jest ciekawy, a osoba na nim publikująca ma coś więcej do powiedzenia niż "I love my life" etc...

Myślę, że są też blogi powstałe w wyniku nadmiaru wolnego czasu, powstałe pod wpływem impulsu albo przeciwnie - pomysł na ich pisanie tkwił w głowie od dawna, ale jakaś siła skutecznie blokowała ich rozpoczęcie. Ja jestem ostatnim z casusów. 

Zmiana mojej sytuacji życiowej sprawiła (powiem wprost - rzuciłam pracę), że mam więcej czasu, co pozwala mi zmaterializować moje myśli, których jest zazwyczaj zbyt dużo.  

Why have I decided to write a blog? Why do people sit in front of their computers and, clicking on the keyboard, expose not only themselves, but also their innermost thoughts?
For some of them blog provides a springboard from their everyday life - such people - every day dressed in uncomfortable suits or other clothes designed "for work", cannot, and often do not want to, show their true nature. Thus, the office "Iron Lady" after returning home becomes an enthusiastic French kitchen aficionado, and informs about it the whole world, under her alias - of course. Silent computer scientist, programmer, dressed in a plaid flannel shirt, on his blog devoted to horticulture, reveals the secrets of growing geraniums.

Some bloggers see their blog as a source of income. The more clicks, the more likely advertisers put their proposals of shopping sites of online stores. I see nothing wrong with that, as long as the blog is really interesting, and the  publishing person does have something more to say than "I love my life" etc ...

I think blogs are also written due to an excess of free time, they are created on impulse, or - on the contrary - the idea of ​​writing them have stuck in one's head for a long time but some force successfully blocked their start. I am the last of the abovementioned cases.

A change of my life situation (directly speaking - I quit my job) made me have more free time which allows me to materialize my thoughts. And I usually have too many of them in my head.