Na przestrzeni ostatnich dni dotarło do mnie ponownie, że nie ma chyba czegoś takiego jak przyjaźń damsko-męska. A nawet zwykłe koleżeństwo. Przynajmniej z mojej, kobiecej perspektywy. O ile ów kolega nie ma dziewczyny i jest "czysty" albo ja nie jestem w związku, nie można mówić o bezinteresownym koleżeństwie bez podtekstów. Będąc osobą bardzo szczerą, uważam, że nie warto "mydlić komuś oczu" i, mogąc zaoferować tylko przyjaźń, lepiej mówić o tym wprost. Ale to, jak się okazuje, nie wystarczy. I jedyna znajomość damsko-męska bez dalszych zamiarów możliwa jest chyba tylko z gejem, który powie szczerze (bardziej niż koleżanka), czy wyglądamy grubo w nowej sukience. Albo z żonatym czy po prostu zajętym kolegą z pracy. Chociaż i to nie gwarantuje, że po paru kieliszkach wina nadal będzie on patrzył na ciebie tylko jak na człowieka, a nie jak na atrakcyjną kobietę z fajnym tyłkiem.
I nieważne, czy uważamy się za ładne czy też mamy liczne kompleksy. To nie ma znaczenia, bo każdemu podoba się co innego. Część mężczyzn woli blondynki, część brunetki, inni rude. Jedni doceniają szczupłą sylwetkę, inni raczej okrągłe kształty. Ale zgodnie z tym, jak chciała natura, w jednym mężczyźni są tacy sami - szukają w kobiecie partnerki - na życie, na miesiąc, na noc. A przyjaźnią się raczej z osobami swojej płci. Kobiety, co do zasady bardziej empatyczne, mają koleżanki, przyjaciółki, ale lubią też mieć kolegów. Bo, będąc tego dobrym przykładem, czasem lubimy iść na piwo właśnie z mężczyzną. Pożartować, pośmiać się, poczuć inaczej niż z koleżanką. Wcale nie myśląc o tym, że "może coś z tego będzie".
Pewnie tak, jak we wszystkim, i tutaj znajdą się wyjątki od reguły. Myśląc o swoich obecnych kolegach i takich, którzy przewinęli się przez moje dotychczasowe życie, było różnie. Podobnie rzecz wyglądała u moich koleżanek. Czasem sytuacja była jasna i wymagała szczerej rozmowy, innym razem udawałam, że nie wiem, o co chodzi i czekałam, aż komuś po prostu przejdzie. Były sytuacje, gdy wydawało mi się, że w końcu znalazłam przyjaciela do rozmowy, który absolutnie nie chce niczego więcej. A po czasie okazywało się, że wszyscy - oprócz mnie oczywiście - wiedzieli, że był we mnie zakochany. A swoją niewiedzą złamałam mu serce. Byli (i są) na szczęście i tacy, których nie posądzałabym o ukryte zamiary. Bo, mimo rozmów o wszystkim, na żartach się kończyło. I to daje nadzieję, że matka natura nie jest jednak aż tak silna. Albo po prostu dobrze się maskowali.
Claudia Anticevic By Esperanza Moya For Grazia Spain 23rd April 2014
Over the past fewdays,it occurred tome againthat there is rather nosuch thing as amale-femalefriendship. Or evensimplecompanionship of that kind. At leastfrom myfemale perspective. Whilethismale friend doesn'thave a girlfriendandis not"clean"orI'm notin a relationship,you can't talkabout theselflesscamaraderie, with no subtext. Being averyhonestperson, I believe that we should not"pull the wool over the eyesto someone" and, being able to offeronlyfriendship, it's just better to talk aboutit openly. But,as it turns out, it's not enough.Andthe onlymale-femaleacquaintancewithout furtherintentis probablyonlypossiblewith thegay man whowill sayfrankly(more than a girlfriend) whether you lookfat ina new dress. Or it is amarriedcolleague, well at least one having a girlfriend. Althoughitdoesn't guarantee thatafter a fewglasses of winehe will continue tolook at you onlyasa human, and not as an attractivewoman. With a nice ass.
Andno matter whetherwe consider ourselvesto be attractive women orhavea number ofcomplexes. It doesn'tmatter causeevery guy likessomething different.Some menpreferblondes,brunettesorredheads. Someappreciateslim, others rathercurvy shapes.But according tothe waynature intended, in one thing menare the same- in a woman they want to find a partner -for life, for a month, for a night. And rather have friends among peopleoftheir gender. Women,as a rule,more empathetic, have female friends or bestfriends, but also liketo havefriends among men.Because, being a good example of it myself, sometimes we like togofor a beerwith a guy. To joke, laugh, feel differently thanwith a girlfriend. At the same time, not thinking that "maybe something will come of it".
Probably yes,as in all things, also there will be some exceptions to the rule. Thinkingabout my currentmale friendsand thosewho have passed throughmylife so far, there were various cases. It was also similar when it comes to my grilfriends. Sometimes asituation was clearand requireda sincere conversation, other times I pretendedI had no ideawhat was going onandwaited forsomeone's affection to pass. There weretimes whenit seemed to methat finallyI founda friendto talk to, who absolutelydidn't wantanythingmore. And after awhileit turned out thateveryone-except me of course-knew thathe was in love. And I broke his heart with this ignorance. Luckily, there were (and still are) someI wouldn't judge to havea hidden agenda. Cause, despite talking about everything, it all ended up with just jokes. Andit gives ahope, however, that mother nature is not that strong. Or they were just wellmasked.
Wrzesień tego roku mile nas zaskakuje i temperatury mamy niemal letnie. Jedyne, co przypomina o tym, że to już jednak nie pełnia wakacji, to kasztany na ulicy Twardej i liście, które chrupią pod nogami, gdy idę wieczorem na warszawską plażę. Wisła jest przepiękna właśnie nocą, gdy odbija setki świateł. Wszyscy udają się tam, by usiąść na kocu albo wprost na piasku, wypić wino albo dwa. Nikomu nie chce się zamykać sezonu plenerowego...
Warszawa, choć początkowo była dla mnie nieco zbyt tłoczna i zbyt głośna, jest teraz moim drugim domem. Choć czasem czuję się nieco zmęczona jej pędem, to po 8 latach wiem, że to miasto dało mi wiele dobrego. Ale największą wartością, o istnieniu której przekonałam się ostatnio ponownie, są ludzie. Ci będący tutaj od zawsze i tacy, którzy, jak ja, przyjechali tu z różnych części Polski. I wiem, że niedługo, gdy na chwilę powiem stolicy "do widzenia", to ich będzie mi brakować najbardziej.
Niektórzy wyjeżdżają, na rok, na dwa, na zawsze. Trudno jest się pożegnać. Bo nigdy nie wiemy, czy mimo największych starań, uda się nam jeszcze kiedyś spotkać. Moje plany życiowe potrafię sprecyzować najwyżej na najbliższe pół roku. A i to nic pewnego. Nie wiem, czy los nie popchnie mnie w nowe miejsce. Choć rozsądek mówi mi, że stolica to naturalne dla mnie miasto, gdzieś w środku chcę jechać dalej. Co wygra - serce czy rozum?
Septemberthis yearsurprises uspleasantlyandwehave almostsummertemperatures. The only thing thatreminds youthat we're not, however, in the middle of holidays, are the chestnutson Twarda Streetandleaves thatchampunder my feetwhen I walk to the Warsawbeach in the evening.Vistula issobeautiful in the night whenhundredsof lightsreflect in the water. We allgo thereto siton a blanketordirectlyon the sand, drink a bottle of wine or two.Nobodywants toclose theoutdoorseason...
Warsaw, although initiallywasa little toocrowdedandtoo loud for me, it is nowmy second home. Even thoughsometimesI feela bittiredof its rush, after 8yearsI knowthat this cityhas given mea lot of good. Butthe greatest value, the existence ofwhichI found outrecentlyagain, are people. Thosewho arehereforever andthose who, like me, came herefrom different parts ofPoland. And I know thatsoon, when I say"goodbye" to Warsaw for a while, it will be them to missthe most.
Someleave, for a year, for two, for ever. It is always difficultto say goodbye.Because you neverknow if, despite best efforts, we canmeetagain sometime. Mylife planscanbe specified fora maximumof the nextsix months.Andit'snot for sure either. I don't knowmaybe fateis gonna pushmeto a new place. Whileintellecttells methat the capitalcity is a naturalplace for me, somewhere inside I feelI wantto gofurther.Who's gonna win this fight-my heart ormy mind?
Zawsze wydawało mi się, że serial "Seks w Wielkim Mieście", kręcony w latach 1998-2004, znają wszyscy. A przynajmniej wszystkie dziewczyny z mojego pokolenia i te trochę starsze. Bo "Sex and The City" (SATC) to rzecz absolutnie kultowa! Jak bardzo się myliłam w moich przekonaniach - okazało się, że wśród moich koleżanek znajduje się całe grono tych, które być może widziały odcinek lub dwa, ale nigdy nie obejrzały całości. Są nawet takie, które nie widziały tego wcale!
It has always seemedto me that theTV series "Sex and the City", shot inthe years 1998-2004, is well known to everyone. Or at leastto all the girlsof my generationand thosea little bit older.Because "Sex and The City" (SATC) is an absolutecult thing! How muchwas I wrongin mybeliefs- it turned outthat amongmy friendsisa whole bunch ofthosethat mayhave seen an episodeor two,but neverwatched the whole series. There are eventhosewho haven't seenit at all!
Serial zaczęłam oglądać na studiach. Opowieść o mieszkankach Nowego Yorku powstała na podstawie książki Candace Bushnell o tym samym tytule. Bohaterkami są cztery przyjaciółki: Carrie Bradshaw, Miranda Hobbes, Samantha Jones i Charlotte York. Każda z nich jest inna - zarówno z wyglądu, ale także - a może przede wszystkim - z charakteru.
I have startedwatching the series being at my studies.SATC, saying about New York girls,is based on theCandace Bushnellbookof the same title. The heroinesare fourfriends: CarrieBradshaw, MirandaHobbes, Samantha Jonesand CharlotteYork.Each of them is different -bothin appearance butalso - andperhaps primarily-from the nature.
Carrie Bradshaw to główna bohaterka SATC. Drobna blondynka, żyjąca z dnia na dzień fanatyczka mody, zwłaszcza butów. Zawodowo jest freelancerką i pisuje do nowojorskich gazet. Jest narratorką w SATC, a jej felietony są podstawą dla serialowej fabuły. Carrie szuka miłości, jest otwarta na nowe znajomości, ale prawdziwym uczuciem darzy tylko Johna Jamesa Prestona, czyli Mr Biga. Relacja tych dwojga przechodzi liczne burze, rozstania, w życiu Carrie pojawiają się także inni mężczyźni - Aiden, Jack i Aleksandr Petrovsky, a o tym, że nie mogą bez siebie żyć, Carrie i Big uświadamiają sobie dopiero po 6 latach.
CarrieBradshawisthe main character inSATC. Petite blonde, living from day to day,fanaticfashionista, especially loving shoes.She works as afreelancecontributor tothe New Yorknewspapers. SHe is narrator inSATC and her columnsare the basis forepisodicplot.Carrieis constantly looking for love, being open tonew acquaintances, but she has truefeelings only forJohn JamesPreston- that is,Mr.Big.The relationshipof these twopassesnumerousthunderstorms,separations, there are also other men in Carrie's life -Aiden, Jack andAleksandrPetrovsky. However, aboutthe factthat Carrie and Big can'tlive without each other, they become awareonly after 6years.
Charlotte York, profesjonalny marszand, to piękna brunetka o nieskazitelnej cerze i włosach, jest absolutną romantyczką i optymistką. Z czterech dziewcząt ma najbardziej konserwatywne (jeśli można to tak nazwać) poglądy na mężczyzn, związki i seks. Chce prawdziwej, uczuciowej miłości, oddania, jako jedyna marzy o małżeństwie i dzieciach. Los nie jest wobec niej tak hojny - po długich poszukiwaniach, licznych randkach, Charlotte wychodzi za mąż, jednak wkrótce się rozwodzi. Gdy już znajduje mężczyznę jej życia i nawet przechodzi dla niego na Judaizm, okazuje się, że nie może zajść w ciążę. Decyduje się na adopcję, a na koniec niespodziewanie zostaje znowu mamą. Charlotte jest chyba najbardziej naiwna ze wszystkich bohaterek SATC, wierzy, że prawdziwa miłość przetrwa wszystko, nawet impotencję ;) - co jednak okazuje się płonne.
CharlotteYork,a professionalart dealer, is a beautifulbrunette withflawlessskinandhair,with an absoluteromanticandan optimistic attitude to life.Of the fourgirls she has the mostconservative(if you cancall it so)views onmen, relationships and sex. She wantsa real,emotionallove,devotion and it isthe onlyshe that dreams ofmarriageand children.Fateisagainsther and is not that generous - aftera long search, a number ofdates,Charlottegets married but soon she gets divorced. Once she have found a manof her life, and even gofor himto Judaism, it turns outthat she can'tget pregnant.She decides for adoption and in the end she surprisingly becomes a mom again. Charlotteis probably the mostnaiveof all theSATCheroines, she believes that true lovesurviveseverything, evenimpotence;) - but thisturns out to befutile.
Samantha Jones jest najstarszą z czterech, dumną i piękną blondynką, posiadaczką własnej agencji PR. Jest niezwykle aktywna seksualnie, ciągle poznaje nowych mężczyzn i od razu sprawdza ich w łóżku. Ma nieskrępowane i nowoczesne poglądy, mówi o nich wprost, nie przyjmuje żadnej krytyki. Chętnie pokazuje, że jej podejście do mężczyzn jest czysto hedonistyczne i jedyne, czego od nich oczekuje to...seks. Nie uznaje zakochania, oddania się komukolwiek do momentu, gdy w jej życiu pojawia się Richard - bogaty właściciel sieci hoteli. Samantha po raz pierwszy w życiu jest zakochana, jest jej z tym źle, czuje się zniewolona. Gdy okazuje się, że Richard nie potrafi być jej wierny, Samantha pozbywa się złudzeń i porzuca kochanka. Pod koniec serialu, w jej życiu pojawia się młodszy, początkujący aktor, Smith Jerrod. To druga prawdziwa miłość Samanthy. Już w filmie SATC dowiadujemy się, że jednak i to uczucie Samantha odrzuca, bo - jak mówi - kocha Smitha, ale siebie kocha bardziej.
SamanthaJonesis the oldestof the four, proud andbeautiful blonde, having her own PR agency. She is extremelysexually active,constantly meeting newmenand immediatelycheckingthem inbed.She hasunfetteredandmodern views, she talks about them directlynotaccepting anycriticism. She's happy toshow that her approach tomen ispurelyhedonisticand the only thing she expects from them is ... sex.She doesn't considerfalling in loveuntil in her life apperas Richard-wealthyowner of a chainof hotels.Samanthafor the first timein her lifeis in love and feels really bad and enslaved with it. When it turns outthat Richard is not able to befaithful to her, Samantha gets rid ofillusionsand leavesher lover.At the end ofthe series,in her life there appears ayoungeraspiring actor, Smith Jerrod. This is the secondtrue love of Samantha. Already in theSATCmoviewe find outthat, Samantharejects even this love because - as she says - she loves Smithbut she lovesherselfmore.
Miranda Hobbes to rudowłosa prawniczka, absolwentka prawa na Harvardzie, nastawiona na karierę. Praca jest jej celem życiowym, poświęca jej wiele. Dopiero z czasem odnajduje balans pomiędzy życiem prywatnym a zawodowym. Ma niezwykle sceptyczne podejście do życia i mężczyzn. Jest "głosem rozsądku" dla beztroskiej Carrie, często sprowadza ją na ziemię. Jest zaradna, jako pierwsza kupuje własne mieszkanie. Na początku jest nieufna i chłodna wobec mężczyzn, z czasem jej wizerunek trochę się zmienia. Miranda, jako pierwsza (i druga obok Charlotte) zachodzi w ciążę ze swoim byłym chłopakiem, Stevem, którego mimo wszystko odtrąca. Nie może przecież związać się z kelnerem. Źle znosi macierzyństwo, które daje jej się we znaki. Jest mimo to zawsze niezależna, chce wszystko zrobić sama, nie pozwala sobie pomóc. Mimo wielu różnych związków i perypetii, Miranda w końcu decyduje się być ze Stevem. Przeżywa jego zdradę, uczy się, jak wybaczyć i zapomnieć.
MirandaHobbesis ared-hairedlawyer,a HarvardLaw graduate, focused onher career.Work is her purposein life, she devotesa lot to it.Only with timeMirandafinds thebalance betweenprivate andprofessional life.She has averyskepticalattitude towards lifeand men.Miranda is the "voice of reason" for carefreeCarrie, often bringsher down to earth. She isresourceful and as firstbuysyour own apartment. At the beginning, she is adistrustfuland cool type for men, over time herimagechanges a bit. Miranda,as the first of the girls(and only next to Charlotte) gets pregnantwith herex-boyfriend, Steve, whom sheneverthelessrejects. She just can't tie upwith the waiter, can she?She doesn't feel well inmotherhoodwhichgives herlife a misery. However, she'sstillalwaysindependent,wanting todo everythingby herself and not letting anyone help her.Despite ofmany differentcompounds andvicissitudes, Miranda finallydecides tobewith Steve. She surviveshis betrayal, learns how toforgive and forget.
Muszę przyznać, że pierwsze dwa sezony są nieco "egzotyczne" - nagrywane jeszcze w latach 90., przedstawiają rzeczywistość, gdy dziewczyny nie miały nawet telefonów komórkowych ;) i ubierały się bardziej śmiesznie, niż modnie. Mimo to, warto obejrzeć te 2 pierwsze sezony - choćby po to, żeby zobaczyć, jak wyglądały bohaterki na początku i "jak to się wszystko zaczęło". Serial nagrywany jest przez wiele lat, zmienia się nowojorska ulica, zmienia się sposób życia wielu ludzi, moda jest też inna. Życie czterech mieszkanek Manhattanu także przechodzi przez różne fazy, różne związki, przewija się tam wiele (naprawdę) mężczyzn, pojawiają się problemy, wielkie zmiany. A one wciąż są razem, wciąż wydają ogromne pieniądze na garderobę (zwłaszcza na buty - zwłaszcza Carrie) i ciągle ich ulubionym drinkiem jest Cosmopolitan. A my ciągle wierzymy, że Mr Big jednak się zmieni i jego relacja z Carrie będzie miała szczęśliwe zakończenie...
I have to admitthat the firsttwo seasonsare somewhat"exotic"-recordedback inthe 90s, when the realityshowed that the girlsdidn't even havecell phonesand were dressed rathermoreridiculousthantrendy. However,it is worth seeingthefirst 2seasons-if onlyto see whatthe girls looked likein the beginning and"howit all started." The series have been recorded for many years,New Yorkstreet have changed, the wayof life has changed for manypeople, even fashion has become different. The lives of fourwomen living inManhattanalsogoes throughdifferent phases, different relationships,many (really) men appear and disappear, there are problems, some big changes. And theyare still together, still spenda lot of moneyfor fashion(especiallyshoesand it's especially for Carrie), and still theirfavorite drinkis theCosmopolitan. And westillbelieve thatMr.Bigwill change at last andhis relationship withCarriewill havea happy ending eventually...
"Seks w Wielkim Mieście", jak sama nazwa wskazuje, traktuje w dużej mierze o seksie. Nie oszukujmy się - to bardzo istotna sfera w życiu wszystkich ludzi, a SATC odziera ją z niepotrzebnego wstydu i traktuje jako całkowicie ludzką i normalną. Ale błędem i kłamstwem byłoby powiedzenie, że jest to serial tylko o tym. Być może część osób, która go nie widziała, zraziła się właśnie tytułem. SATC to serial obyczajowy, mówiący o życiu mieszkańców współczesnych metropolii. "Seks w Wielkim Mieście" to serial, który można uznać za studium kobiecych charakterów. Dlatego tak chętnie oglądają go mężczyźni! Klasyczne sytuacje damsko-męskie, opatrzone później komentarzem czterech absolutnie różnych kobiet, są świetnym źródłem wiedzy dla nieświadomych facetów. Każdy odcinek ma nadany tytuł i nie trzeba oglądać ich po kolei. Nie jest to typowy "tasiemiec", gdzie jeden odcinek jest bezpośrednio powiązany z drugim. Ponadto, SATC jest osadzony wokół tematyki błyskotliwych felietonów Carrie, które generalnie poświęcone są miłości, mężczyznom, związkom i życiu łóżkowemu Nowego Yorku.
"Sex and the City", as the name suggests,is in a great measure aboutsex.Let's not deceive ourselves, it's an extremely important part of everybody's life and SATCstripps it awayofan unnecessaryshameand treats it asfullyhumanand normalthing. Butit would bea mistake andeven a lieto saythat this is theonly topic of the series.Perhapssome peoplewhohave not seenit, were justalienated with the title.SATCis adrama series, talking about thelives ofmodernmetropolis."Sex and the City" is a series thatcan be considered asthe study offemalecharacters.That's whymen really like watchingit! The classicmale-femalesituationslatercommentedby fourdifferent womenare a greatsource of knowledgefor theignorantguys.Each episodeisgiven the titleand you don't have towatcheverythingin order.This is not atypical "tapeworm"where one episode is directly linked tothe other. In addition,SATCis embeddedaround thetheme ofbrilliantcolumns byCarrie, generally devoted tolove,men, relationshipsand bed-lifeofNew York.
Dlaczego tak bardzo lubię SATC? Bo mimo, że jego początki miały miejsce 15 lat temu, a serial skończył się w 2004 roku, jest wciąż i wciąż niezwykle ponadczasowy. Jego tematyka jest bardzo bliska współczesnym dziewczynom i kobietom. Problemy w nim poruszane dotykają - w mniejszym lub większym stopniu - każdą z nas. Oglądając serial, pierwsze, co przychodzi na myśl, to stwierdzenia: "To wszystko jest o mnie", "Też tak się czułam w podobnej sytuacji". Ciągle wracam do tego serialu. Gdy mam ciężki dzień, nic nie pomaga mi bardziej, jak pierwszy-lepszy odcinek plus dobre jedzenie (nie mam też nic przeciwko lampce wina). Ja i moje koleżanki trochę utożsamiamy się z bohaterkami SATC. Mi charakterem najbliżej do romantycznej Charlotte, ale mam w sobie też silne cechy Carrie. Natomiast zupełnie nie przypominam sceptycznej Mirandy (mimo, że to prawniczka) ani Samanthy (choć uwielbiam jej beztroskie podejście do życia, a zwłaszcza do mężczyzn...). Poza tym serialowa para: Carrie i Mr Big zawsze będzie w pewnym stopniu odzwierciedleniem mojego pierwszego związku.Tyle, że u mnie nie skończyło się happy endem ;)
Why doI likeSATC so much? Becauseeven thoughits originstook place15 years agoand the seriesendedin 2004, it stillremainsverytimeless.Itsthemeis very close tomoderngirlsand women. Issuesraised there concern - to a lesseror greater extent-everyone of us.Watching theseries, the first thing that comesto your mind isthe statement:"This is so me", "Yeah, that's howI feltin a similarsituation." I keep coming backto thisseries constantly.When I havea rough day, nothinghelps memore than any episode plusgood food (I don't mind a glass of wine too).Me andmy friendssomehowidentify withheroines of SATC. Mycharacteris closestto romantic Charlotte's but I have alsostrong features of Carrie.However,I don't remind of sceptical Miranda at all (although sheisa lawyer) and Samantha(thoughI lovehercarefreeapproach to lifeand especially formen...).Besides, theepisodiccouple -Carrieand Mr.Big- is always to some extenta reflection ofmy first relationship. However, in my case there was no happy ending ;)
Serial doczekał się również dwóch ekranizacji kinowych. Są one kontynuacją losów jego bohaterek. Pierwsza część kinowa nakręcona została w 2008 roku i jej głównym wątkiem jest ślub Carrie i Biga - po 10 latach znajomości, co nie od razu kończy się dobrze... Druga z części kinowych, z 2010 roku, przedstawia podróż dziewczyn (a raczej mocno dojrzałych już kobiet) do Zjednoczonych Emiratów Arabskich i związane z tym perypetie... Osobiście, wolę pierwszą część.
The series has lived to see thescreening oftwo cinema versions.They area continuation ofthe fate ofSATC heroines. The firstpart of themoviewasfilmedin 2008and itsmain themeisCarrie andBig'swedding-after 10 years of knowing each other, which does not immediatelyend well...The secondpart of themovie, from 2010, shows thejourney of the girls(or rather -very maturewomen)to the United ArabEmiratesand the peripeteia connected with it ...Personally, I prefer the first movie.
one of the funniest moments from SATC MOVIE ;)
"Seks w Wielkim Mieście" polecam każdej dziewczynie i kobiecie. Jest tam o przyjaźni, randkach, związkach, rozstaniach, macierzyństwie, modzie. Ostatnio oglądałam wersję kinową (tą pierwszą!) z mamą. Jej też się podobała. Czy dziewczyna, która nie zna SATC coś traci? Takie stwierdzenie to dużo, ale chyba jednak tak. Za każdym razem, gdy "wracam" do Nowego Yorku i śledzę po raz setny losy Carrie, Mirandy, Samanthy i Charlotte, utwierdzam się w tym, że nie ma w życiu nic ważniejszego, obok miłości i rodziny, od prawdziwej przyjaźni - między kobietami, oczywiście.
I recommend "Sex and the City" to every girlandwoman. You will find friendship,dating, relationships, break-ups, motherhood, fashion there.Lately Iwatched thecinemaversion(1st one!) with my mom. She also enjoyed it. Does a girl, that doesn't know SATC, loses anything? It's a lot to say about that, but - yes. Everytime I"go back" to New York and followfor the hundredth timethe fate ofCarrie,Miranda, Samanthaand Charlotte, I am confirmedin the factthat there isnothing more importantin my life, next to love andfamily,than atrue friendship-between women, of course.